Sitêrkên Bêjimar

Sitêrkên Bêjimar

Ji Baxçê Zaroka

Di germa havînê de dema we li hundurê xanî îdare nekir, we rahişt nivînê xwe, we baz da ser xanî û li ser xanî we xwe dirêj kir… Ji we yên li gund û qeza dimînin, textê hinekan heye, ez zanim. Ji bo havînê hazir kirne. Danîne ser xanîyê xwe. Dema dinya germ dibe, diçin bi şev di wan de radikevin.

Ha dema wun çûn ser wan textan, di şevek tarî de, berê xwe bidin ezmanan û li wan sitêrkên bêjimar û biriqandî binêrin, bê asîmanên kaînatê çawa xemilandine, tu baş li wan binerî, tu dibê qey dipeyvin, çavê xwe diniqînin. Ji xwe hûn ji mektebê jî zanin ku bi hezar salan dûrî dinya mene. Hinek ji wan ji rojê mezintirin jî tew. Ahenga wan, menzera wan çiqas mezin û bi’îbret e. Lewra sen’etê Xweda nîşan didin.

Îja we jî fêm kir ku Xweda li asîmanan jî meznantîya xwe nîşan dide û li ser erdê jî bi mexlûqên pir biçûk jî qudret û meznantîya xwe nîşan dide. Rebbê me çiqas mezin û biqudret e… Ji we yên ku di apartman û daîreyan de dijîn, nikarin herin ser xênî rakevin? Erê nikarin herin ser xênî, lê ew jî dikarin di şevê weha de di pencera re li ezmana binêrin. Ji her alî ve sitêrkên li asîmana xuya dibin. Dinya me di nav wan sitêrkan de, qasî serê derzîyê dibe ya nabe ewqas biçûke.


Ê Berê ÎRO LI MIN XUŞ BÛ BIRÎN
Ê Li Pey JI WEŞANKARÊ KELHAAMED

Şîroveyên ku tên nivîsandin ne nerîn û fikrên me ne û bi tu awayî me temsîl nakin. Berpirsiyarê şîroveyan kesên ku şîroveyê dike ye.