Dustûreke Herî Adîl

Article

 ‘’ Tû kes, barê gunehê kesî hilnagire’’ (Fatir 18) Va ye dustûreke herî adîl a Quranî ya derheq sîyaseta şexsî û cîvakî ‘’ Bê guman însan gelek cahile, û zahf zûlumkare’’ (Ahzap 72) va ye qabîlîyeta zulme ya dijvara di mahîyeta însan de sirra wê eve: Di quvvetê hestên însan da hed û hududên wekî yen di heyvan de, nehatine danîn. Mêyla zûlumkarîyê u hubba nefsê, bi avayekê dijvar u dehşetdan hukum fermaye.

Belê, gava xwed xemî, xwe dibine, xwedendişê, qurretî û înad a kujî şeklen xebîsên ên ene û enanîyetê ne, tevlê wê meylê bibe, ekberul kebaîre (mezintêre gunehên mezin) wîsan îcad dike qu hejî beşer jêre navekî nedîtîye. Ev, çava delile îcaba cehennemêye her wîsa, cezayê wêjî, best cehenneme.

Ew wela li gorî Şexsî: Şexsek xwedîyê gelek wesfan e. Sifatekî di nav wan da, ger celp û îcaba dûjmûnantîyê bike, qanuna îlahî ku di ayeta ewil de, îcab dike ku dûjmûnê û neyatî, bes hesnu ve sînorê wî siffetîbe. Li şexsê wî ye qu xwedî siffetên masume, bes dile wî pê bê şewîtî û neheqîyê lê neke. Hal eve ku ev însanê zalimu cahile zulumkarê zir cahil, bi tebîête xwe ye zalimane, jibo siffetek’ı canî û xeddar, hekêwan siffetên meşumu hem û timajî dûxwe û neyartîye, bi xwedîyen wan siffatan rê jî dike. Hetta bi wî jî nasekine u neyartîyê êkrabyê wî jî dike û hetta zilma xwe şamîlîyê hevpêşa û hevmeslegên wî jî dike. Jiber ku “bo çêbuna tiştekî, gelek sebeb lazimin, jî vî tiştire’’ lewra dibê ku ev sifetê canî jê nejî xerabîye dil, bîlakîs ji encama sebebêkî xaric, peyda bube. Naxwe ev çağ, ev sifatan neku canibe, hetta kafirbejî, ev camêr nabe canî.

Li gorê cemaatê: Em dibînîn ku şexsekî muhteris, bi întikamêkî yanjî bi muxelefetêkî întîkam karanê û bi fikrekî ku temenni û daxwazê wê buye zerf, gotîye qu: dê îslam perçe bibe. Yan jî xîlafet dê mehf bibe. Sirf ji bo ku ev gotina wî ya bêyom rast dere, bo tetmîna qurretî û enanîyeta wxe –neuzubîllah- dixwaxe ku îslamîyet perişan be û biratîyê îslamê bitefe, xerab bibe. Ewê zulma neyara kafiranê, bi tewîlên cerbezedar ên êcêp, di xwaze wek êdaletê nîşan bide.

Li gorî medenîyeta îro: Em dibinin ku êvê medenîyeta bêyon û bêxer, dustureke zulme ya wêsa xeddar daye deste însan ku hemu qencîyên medenîyetê tar û mar dike. Sirra endîşeya mîlîyeketana dî “Ma qey tu dê jesên kul i êrdê fesadîyê derxînên û Xweynê birejîne dixulukîne?’’ ( Beqere 30) de nişan dide. Wiharenk ev medenîyeta han, fetva dide hovîtîyên herî bi dehşetên wekî ku dî gundekîde xaînek hebe, êvî gundî bi ham û tam û masuman wî bibire, yan jî di cemeeti kî de ku asîyek hebe, êwê cemeetê bi tewî zar û zêçên wan, bikelîne, yan jî yekî kul i ber qanuna wî ya zalimane serî daneyne, de xaletî bînayekî mukaddes a wek Ayasofyayê ku hêjayê bi mîlyaran ê bike, ewê bînayê xerab dike.

Gelo merivekî ku di nezera hekê de, ji gunehê birayê xwe berpirs û mesul nîne, çawa dibe qu bi hezaran mesumên gündeki yan jî cemetekî, bi îsyana merivekî serkeş ê li bajarekî, yan jî li taxekî qu ji merîvên nece yên tebîêt xirab xalî nîne, di gel ku tu eleqadarîyekê wan, pê tüne ber pirs dibîne, hetta kokbîr dike.

Di debarê nivîskar de

Têhev

4

Gotar

Ê Berê SÛREYÊ FATÎHAYÊ
Ê Li Pey Muhacîrên Surîye Ê Li Rihayê

Şîroveyên ku tên nivîsandin ne nerîn û fikrên me ne û bi tu awayî me temsîl nakin. Berpirsiyarê şîroveyan kesên ku şîroveyê dike ye.