SÊ KESÊN Dİ ŞİKEFTÊ DE MEHSUR MABUN

Article

Abdullahê Kurê Umer Hedîsek ji Resülê Xweda rîwayet kiriye. Resülê Xweda (s) wuha dibêje:

Di zemanê berê de sê mirov bi hevra derdikevin rêwîtîyê. Li wan dibe şev. Jibo şeva xwe derbas bikin, dikevin şikeftekê.  Êvarî latekî mazin ji çiyê digindire ber devê şikeftê, deve wê bi carekî digre.

Li pêşberî vê hedîsê ev her sê kes diheyirin, nizanin dê çibikin. Ji bil di’a tu çara wan namîne. Bi hev dişêwirin, dibêjin ka werin kê ji we jibo Xweda çikiriye bibêjin, hêvî heye Xweda derîkî xêrê ji me re veke.

Yê yekem dibêje: Ya Rebbê! Pîrek diya min û kalê bavê min hebu. Heta min  xwarina wan  nedida wan min nedihişt kesek xwarinê buxwe. Rojekê ez jibo êmê heywanê xwe ji mal derketibum, êvarê berya razên ez vegerîyam mal, min heywan dotin û şîrê wan xiste tasek û bire ji dê û bavê xwe re, bes heta min şîr bir herdu jî raza bun. Tasa şîrê min di dest min de heta sibehê ez li ber serê wan, li ser pîya sekinim.  Dema hişyar bun şîr ji dest min girtin û vexwarin.

Ya Rebbî! Heger min ev kar jibo te kiribe vî latî ji ber derîyê şikeftê bide alî.

Lat hinekî ji ciyê xwe leqîya ronkayî xuya bu.

Yê duyem: Ya RebbÎ! Dotmamek min hebu, dema qîz bu dile min li ba wê hebu. Bes nebu qismetê min.

Salek xelê bu, dotmama min jibo îhtîyacê xwe hate ba min, li miqabil 120 zêra xwe ji min re amade kir. Min xwest herme ba wê, di vê deme de dotmama min ji min re wuha got; “Pismam! Ji Xweda bitirse dînê te vêna qedexe kiriye, li ser vê gotina wê, ez poşman bum min dev jê berda. Min zêrê wê jî danê û ew şand.

Ya Rebbî heger min ev kar jibo te kiribe vî latî ji ber derîyê şikeftê bide alî.

Lat hinekî din ji ciyê xwe leqîya ronkayî zêde bu.

Yê sêyem: Wextekê gelek pale li ba min dixebitîn, yekî ji wan pere xwe nestend û çu. Min bi perê vî palî pez û dewar kirî û xwedî kir. Çend sal derbas bu, bune kerîyekî mezin.

Rojekê ev pale hate perê xwe ji min xwest, min gote wî ev kerîyê pez û dewara tevlî şivanê li ber hemu yê te ne.

Pale gote min: ezbenî qerfê xwe bi min neke û perê min bide min.

Bes min gote wî; Wallahî ez qerfê xwe nakim, bi tehqîq ev tev yê te ne bigre û here.

Pale ev kerî tev da ber xwe û çu.

Ya Rebbî! Heger min ev kar jibo te kiribe, vî latî ji ber derîyê şikeftê bi carekî bide alî.

Lat bi carekî ji ber derîyê şikeftê derket. Hersê mirov bi silametî ji şikeftê derketin.

Buharî: Büyü: 98—îcare 12—Hars Wel Müzarea: 13

Di debarê nivîskar de

Têhev

11

Gotar

Ê Berê ÎSRAF Û ZIRARÊ ÎSRAFÊ
Ê Li Pey

Şîroveyên ku tên nivîsandin ne nerîn û fikrên me ne û bi tu awayî me temsîl nakin. Berpirsiyarê şîroveyan kesên ku şîroveyê dike ye.