Sifra Guran u Gelên Bindestan

Article

Îro Şerqa Navîn, taybetî jî herêma Kurdistan sifra ecnebîyan de bûye xwarina guran. Pir însanên baş, zengînîyên mezin wî welatî hene. Însanên herêmê jî di qeywmîyet û halîyên dînê İslamê de birayên hevîn lê belê sewq, aborî û qedera wan destê kufr û zilma dinê de ye.

Ehwal û resmên herêmê bo niştecîh u emperyalîstan ev e; 

Ew axa û dewlemed, lê em kole u bende ne

Ma ne rast e em şerik in hûnn dizê malê me ne!”

Ev nêzî sed û bêncî sal e rewşa dinyayê ev e. Emperyalîst, bi hezaran kîlometre dûr xerîbeyan hatin e li ser axa nîştecîhan bûne axa û dewlemend. 

Devletên herêmê jî bi qanûn û bêdadîya xwe yên cahîlî, gelê xwe û temamên herêmê re hovîtîyê, tede û ezîyet dikin. Di şûna biratîyê de neyartî, dewsa wekhevîyê de bêdadî, cîhê qebûlê de redd û înkarîya gel û huquqê mewcûd e. Dawîya temamên evana jî dewsa aşîtîyê de her daîm şer û neyartî dom dike. Xulesa dîmena herêmê ne İslamî ye û ne jî însanî ye. 

Pirs  eve: “Gelo temamê evana li kuderê, bo çi çêdibe?

Îro li her derê cîhanê tengezarî, kaos û şer e. Her derê tirs, kuştin û mirin; li gelek velatan jî muhecerat û komkujî heye lê belê welatê Musilmanan xisûsen jî herêma me Şerqa Navîn de xisûsen evan tiştên nerindî her daîm mevcûd in. 

Dewleta îraq û Sûrî bûye sê par; Îran û Tirkîya aşîtî û îstiqrarê nabîne… Sedema parvebûna evan welatan û wendabûna îstiqrarê çî ye gelo? 

Em gerek bi çavên heqîqetê; bi îz’an, însaf û vijdan binêrin. Lazim e dewletên herêmê, lîder û rejmên  Şerqa Navîn jî bi wê nezerê binêrin wî ehwalê grîng û gran. Pirsgîreka Şerqa Navîn yên herî mezin helbet kufr û zumla cîhanî ye feqet cehalet, zulm û zora dewletên herêmê; tetbîqkirina red û înkarîya netewî jî fitne fesadîya meperyalîstan re, ji tehrîbata îstîxbaratên wan ra alîkarîyek mezin dike. 

Pirsgîrek û tengasîya Şerqa Navîn di temamên dewletên herêmê de yek reng e. Dewleta Âl-ê Su’ûd, Misir, Libnan, Urdun jî ev tişt e. Dewlet bê hêz û bê quwwet in, bêdadî, li tamamên qadan de bûye ‘edet. Dewlet û serokên wan, li hember gelên xwe bi zulm û zorê şedîd in, li hember zordarên cîhanê jî helîm û selîm in. 

Bo ewana asayîş tune, bo ewan tiştan baverî û emnîyeta gelan tunne; dewlet ava nabin. Ev e rejm û dewlet har û dîn dibin, ev e çav û fereseta gelan tarî dibe. 

Rîya heqîqetê yek e, rîya ‘eqlê selîm jî yek e. Birayên mezin, yên ku bo serokatî hatin e bijartin û îqtidar bûne, barê îdareya hikûmat û dewletê girtine ser milên xwe gerek rîya heqîqet û ‘eqlê selîm baş bizanin. Gerek ji cehaletê, zulm û zordarîyê dûrkevin lê belê kanê?  

Pirsgîrekên Şerqa Navîn helbet gellek in. Di nava evan pirsgîrekan de du heb pirsgereken mezin û balkêş hen in; 1-İsraîl, 2-Kurdistan.

1-îsraîl; guneh e, cirma kebaîr e, cinayet e! Ev hêdî dewlet e, alîkar û hamîyên xwe yên mezin mevcûd e, bo wê yeka jî hêzek mezin e. İstixbarata Yehûd, di her derê cîhane de di nav kar û hesabên kûr û dûr de tilya xwe heye. Çi hesabên bêbextî, îhtîlal û tarîtî hen e îlla kî îstixbarat (saloxî) ya Yahûdî bi torekî navda ye. Sermaya dunyayê bi piranî dest maldarê Yahûdîyan de ye. 

Bi sermaye û istixbarata xwe; rewşa dunyayê re, îstiqrara dewletan re û aşîtîya gelan re mudaxele dikin.  Dunya, xisûsen jî rejm û dewletên herêma me; ji hesabên gelên xwe zêdetir hesabên “yar û neyartîya terorîzma Ben-î İsraîl” dikin. Ji bo ku lezzeta îmanê, îzzeta İslamê dûrketin e; Xowfa Xuda zêdetir ji îstixbarata Yehûdî ditirsin. Li Su’ûdê failê suîqesta Kral Faysal MOSSAD e; êrişkarîya Su’ûd li Yemen û çarhalîyê Şarqa Navîn dîsa ev e; tengezarî û Kemalîzma Tirkîyayê jî dîsa ev in. Teqîn û tebdîlkirina Libnanê jî ev in. Li Misrê derba eskerî, sedema cineyetan jî ev in. Ev e Sîsî, ji İslamîyet û Musulmanan re neyartî, ji ehlê Xaç û Senem re, Yahûdî re hevaltî û yartîye dike...

İsraîl; bi îmkan û qabîlîyeta devletê veşana  terorîzmê dike. Îro erda ku li ser jîyana xwe dike erda wî nîn e, yên niştecîhan, yên musilmanan e. Bo wê yeka jî ev dagirker e. Heyînî û dewlemendîya wî bi rîya rastî û aşîtîyê nebî ye; bi kedxwarî, dizî, keleşî û terorîzmê hatî ye holê. Bo wê emnîyet û asayîşê naxwez e, bo wê, bi şev xewnên giran dibî ne, bo wê ditirse, bo wê nava havînê diqeris e, nava zivistanê xwedana xayînan lê dibar e. 

Qewmê Yehûd, qatilê peyxemberan, xwînmijê gelan; mar û dupişkê esra bîstan e. Doh li dunyayê belav bû, dunya fêrêqet bû. Îro li erda Filistîn kom bûye, bû ye dewlet. Xwedî ‘eql û fikr e, xwedî hêz û quwwet e. Tecrubeya şeytanî û sermaya heram jî zêde zêde dest Yahudî de hey e. 

Hiqûqa Yahûdî û Benî İsraîl tucaran binpa nebî ye; redd û înkarîya millîyeta wan nebî ye; wekî gelê Kurd tartele, koçkirin, talana welat, bê-starî, welatê xwe de xerîbî û firqet ji dû 1940 şundatir nedîtî ye. Ziman, keltûr, dîrok, manqûl û giragirê Yahûdîyan talan nebû ye, îmhakirina navnetewî lê çênebîye. Her tişt li şûnda xwe, her qiymetên wan hatî ye parêzandin.  

Ehwal ev e lê belê dîsa jî İsraîl bêdadî ye, zulm e, dagirkerî ye, fesadî û mizûrî ye. Bela û qeda herî mezin jî ev e ku ew qewma cîrînê erda Weyhyê ye, nava Musilmanan de ye. Xulesa sedema fesadîya dunyayê; sedema temamê êş û elema herêma Musulmanan e. Gerek dewletê herêmê wî îlletî baş û xweş bizanine; gerek Yahûdi û Kurdan baş tefrîqe bikin.   

2-Kurdistan: Navê welatê gelê Kurd yên qedîm e. Dîroka cîhanê de xisûsen jî dîroka Tirk, Ereb, Ecem, Fillehan de navê Behsa Kurd û Kurdistan qedîm e, zêde zêde jî mevcûd e.  

Kurd; carna bûne xwedî devlet, gelek caran jî bûne tebe’ê birayên xwe yên Musilman; Tirk, Ecem û Ereb. 

Navê Kurd û Kurdistan; heta sed salî pêşdatir, redd û înkarî netî ye. Herêma Kurdistan de her daîm ehlê îlîm îrfan; melâ, alim û şêx; mêr û mêrxwas; xanedan û şervanên Rîya Heqq zihûr kirî ye. Selheddîn, Bê-rûnî, Mela Kûranî, Aqşemseddîn, Şeyxê Şehrezorî, Şêx Se’îdê Kurdî, Şex Se’îdê Palevî, Qadî Mehemmed, Şêx Mehmûd Berzencî, Mela Mistefayê Berzanî; bi hezaran evlîya û merivê kamîl, axa û beg, şeyx û mela, mêr û mêrxwas… hen e. Nav û dengê wan di dîrokê de, kilam û helbestên Kurdî de bi dengê nalîn û bilind tê bankirin. Em jî bi rehmet û minnet, bi hesretek mezin, bi dilşevatî bîranîna van dikin. 

Kurd, temameên wan merhûman re deyndar in; ummmet jî bo xêr û bereketa wan îro ji wan serbilindan re deyndar û minnetdar e.   

Gelê Kurd û Kurdistan jî îro du’a wan kesan û mîrasa wan e. 

Gelên Kurd û Benî İsraîl, her der û her dem ji hev dûr in. Keltûr, millîyet, dîrok, irf û ‘en’ene heta ken û girîna wan jî gelek ji hev dûr e. Meriv dikare bibêje; qewmên kuştîyê Peyxemberan in, bûne sedema komkujîya nijadan. Dewlet û nijadên herêmê;  gelek xisûsan de nêzî Benî îsraîl’in.  

Gelê Kurd dagirkerî nekirî ye; Kurdistan jî tucaran nebî ye navê tirs û xewfê. Gelê Kurd, li ser axa bav û kalê xwe dijî û Şarqa Navîn de milletek qedîm e. Sed salî axir xarîc, gelê Kurd tucaraî nebî ye sedema nîza, tefrîqe, pevçun û kuştinan. Her daîm di doza biratî û aşîtîyê de fanî bû ye. Bo beqaa xîlafet, birtî û îstiqrara herêmê temamê hîssîyat û nefsanîyeta xwe, şexsê manevî ya birayên xwe yên Tirkan de fanî kirî ye, şexsê manevî dewleta Ereb û Eceman de fanî bû ye lê belê hember wê fîdabûna mezin de pir caran ji hesabên erzan re qurban bû ye, şûna dillsozîyê de bêfefayî dîtî ye. 

Cîyawazî û ferqa Kurdan:  

Kurd, îro herêma Kurdistan li nava çar velatan de bûye çar par. Nêzî 40-50 miyon kesin  lê belê dewleta wan tune. Li rû erdê, alîkar û hamîyên Kurdan jî mîna xeyrî gelan li holê tunene. Halîyê hêjmara gelhe de milletek mezin e lê belê xwedîyê hêz û quvveta dewletî nîne. Hêz û temamên sermîyanên Kurdî yên maddî û manevî, mîna gelê Kurd kêmasî bû ye çar par.  

Bo ku xwedîyê dewlet nîne, meriv dikare bibêje gelê Kurd hesabên kûr de, di fi’lên tarîtî û karê fitne û fesadîyê jî anha dûr e lê belê mumkîn e ku bo dewlet û hêzên mezin re bo hinik tiştên nerindîre bibe alet. Me’lûm, ev rewşa jî, bo gelên bêçare û bindestan re derdekî bê derman e. Rewş û îstiqrara dunyayê re, hola aborî û civakî re her daîm alîkar bûye; biratî û aşîtîya  herêmê û cîhanê re jî destegîrî kirî ye. Îsbata wê gotina me jî ev e; temamên gelên cîhanê, li pişt Înqîlaba Fransizan xweserî xwastin, azad bûn; gelek millet jî biratiya sed salî belkî jî yên hezar salî xerabkirin, bo sedemên erzan hevdîre neyarti û îxanet kirin. Gelê Kurd; birati û hevaltîya qedîm re sadiq ma hetta İttîhad û Teraqqî dema ku ji paytexta Osmanîyanê Sembolê’re Xilafeta Osmanîyan re asê bû, eşîr û âlayên Kurdan, bo asayîş û berdewamkirina xîlafeta Osmanîyan li her derê welat, xisûsen jî li Stembolê muhafizî kir, bo Siltan Xelîfe Evdilhemîd mucadele da, şer û pewçûn kir. Jixwe serhildana Şeyx Seîdê Palo, îhtiraza Se’îdê Nursî û axa û begên Kurdıstanê temamî ji bo dinê İslam û tunnekirina xîlafetê ye. temamên helbestên Kurdistanê de ev gotin mevcûd in. Mesaja Şêxan Xalitê Cibirî ev e:

“Qebûl nakim tucaran şewqa Misto Kemal

Ev dînê me re pir û pir gune ye.

‘Eskerê Sarî Moskof pir pir zêde ye..” 

Jîyana axa û began, xebata şêx û melayê Kurdistanê de gelek mînak hen e. 

Mucadela –rehmet lêbe- Mela Mistefayê Berzanî; di pişt zulm û zora dewletên herêmê hatî ye holê; masumîyet, îzzet, medenîyet û rewşa heremê re dîmenek balkêş e û gelek faîde û têkarî bo gelên herêmê da ye. Wî, behsa hiqûqa însanî û İslamî ji bo serfirazbûna gelê xwe da ye. Zulim nekirî ye feqet def’a zulme re xebitî ye; tucaran biratîya gelan û wekhevî redd û înkar nekirî ye lê belê bo wekhevîya gelê xwe û bo wekhevîyê tekoşîn û mucadele da ye. Derd û kulên Kurd û Kurdistan; deşt û zozanan re, kevir û daran re goti ye; payîtextan re, en dawî jî li Ûris û Emrîqa bo çareserîya Kurd û Kurdistan xebat kirî ye. Bi dengê bilind ev gotî ye: “Mîna Emrîka xewnek me Kurdan jî heye! Îro li çîya  û gazan gelê min qir dibî! Emana me Kurdan nema ye! Bo wê hewarîyê hatim e…” Lê belê wek her demê; hewar û gazîya bêkesan re kesek nahatî ye! Erd hişk, ezman dûr bû ye! Wa dunya zulm û zorê de deng û behsa Kurd û Kurdistan çareserî çênebî ye. Cîhan; ker, lal û kur bu ye; bê wijdan, bê dâd û bê ‘edalet bû ye. 

Navbera 1920 û 1950 de gelek cezayên mezin; koçkirin, te’dîb û tenkîl, tertele li Şerqa Navîn xisûsen jî li Kurdistanê çêbûne. Temamên wana jî bi destê dewletê herêmê; ku serê wan jî li serê Kurd û Kurdistanê qewimî ne.  1921 Koçgîrî, 1930 Gelîyê Zîlan, 1938 Dêrsim, 1925 Palo, Çolîg.., 1926 Agirî…  

Li ser “masumîyet, koçkirin, lêdan, dagirkerî û komkujîya Kurdistan” gelek helbest hene. Mînak: 

 

1-Şêx Se’îdê Palo:

Dîyarbekra şewtî ha bi co ye

Mala bavê we Kurdan bişevite

İro Şêxan tînin ber îdamê zo bi zo ye..!

 

2-Gelîyê Zîlan:

“Rebîyo ti hilmeynî

Beriv bişevitî ne şêst û şeş gundê Gelîyê Zîlan

Malan xirawe bike bêlînî ser pagan e

Zarokan bikuje hetan berê dîyan e

 

3-Şêx Mehmûd Berzencî:

De lo loy… Şêxê Zirav   

Şad û Şîhûdê Şêx Mehmûdê Bavê Şêx Letîf gelek hene

Xwe gîrêdaye bî Ramanî

Bî sê denga dîke gazî

Çeto hewar e Leto hewar e 

Ferman e hewar e

 

4-Xalidê Riza (Xalo):

Çemê Çetelê çemekî sar e Xalo
Kesî xêrxwazê cewabekê bibîn ji xalê mîn Ebdo Begê ra
Belê çemê Çetelê li Dîşta Potîna
Li welatê xarîb û xurbetê karê xwe bike Xalo
Belê Benda Romîyan bendeke gîran e
Destê min kelepçê de rîzîyane Xalo
Weyde Xalo! Xalo! Xalo! Ez girtî me li xerîbîyê

De Xalo! Xalo! Xalo! Çemê çetelê çemekî bi genîm e xaloê-ê
Eskerên Romê destê min xistine kelepçê
Berê min dane rêka dûr ez nizanim ku da diçûme
Belê Benda Romîyan bendeke giran e Xalo
Destê mîn di kelepçê de rîzîyane xalo
Weyde xalo xalo xalo ez gîrtî me li xerîbeyê

 

Heqîqet ev e; gerek bi zimanê resmî dewletên hermê, bi ziman jî gelên herêm ji gelê Kurd bexşandin bixwazin. Gelê Kurd bexşandinê hesdike. Bo wekhevî û tevhevî; bo biratî û aşîtîyê bi dil û can zehîr doh xwerî ye, bawer im îro jî dixwe!

Bo aşîtî, wekhevî û biratîya herêmê her dewlet millet ji xebatê re deyndar e. İro emperyalîst, ehlê Xaç û Seneman welatê Musilmanan dagirkirî ye. Gel jî deletên herêmê jî bindestin, gerek azadbin. 

Der dora Kurd û Kurdistan temamê dewlet û milletên Musilman in. Eyb e, şerm e! Dewlet bo mehrûmîyeta Kurd û Kurdistan diçin Payîtextên Emrîqa, Rusya û bajarên Ewrupa li qesr û qonaxan, kolanan mîna parsekan geştê digerin. 

Gelê Kurd jî wakî birayên xwe yên dî qedim e, Musulman e. Ji dû Înqilaba Fransizan, gelê ku heq û hiquqên xwe binpa bûne ji wan gelan e. Ew, li ‘edaletê digere lê bele di bîra bêbinî de diger e. Kurd jî wekî dewletên Musilman Paytextê Emrîqa, Rus û bajarên Ewrupa; li qesr û qonaxên xwînmijên dinê, li kolanan.. parsê û geştê diger e. Dibe aletê fitne û fesadîya kufr û zumla dunyayê… bi umîdek mezin diçe kolanên Xerbê lê belê her carî dîsa bi destê Xerbîyan, bi însafa Kemalizmê re, bi însafa Seddam dimîn e… ‘eqîbet jî; dîsa Palo u Dêrsim; dîsa Mehabed û Helepçe…  

Ev halê herêmê û gelên herêmê ne hal e. ‘Eyb e, şerm e, tomet e, gêjtî ye, cinayet e hetta qestkirina can û malê xwe ye! 

Bo herdû alîyan jî qey ne bes e? Le’neta Xweda yê Alem û temamên evden pak û melaîk nayê herêmê re gelo? Jixwe ev ehwalê der dora Kurdistan û herêma Şerqa Navîn, xeyrî le’netê tiştek nîne.

Rîya rastî û ‘eqlê selîm YEK e, dido nab e. Bila kes xwe û gelê xwe nexapîne! Gotina qedîm e; “Ji bicukan suc, ji mezinan ‘efûkirin!” tabî kî gelek pirsgirek hene. Cehalet û xefleta ummeta Îslamê, bûye sedema gelek êş û belayên mezin.   

Derd GİRAN e lê belê BÊ DERMAN nîne! 

Dermanê derdê me û birayên me Kurdan “ayet û hedîsên Peyxember (an) de, dîrokê de, ‘eqlêselîm de; îman û îz’anê de hetta –bibexşînin- serê keran de jî mewcûd e! 

Welleh nab e! Bîleh nab e!

Bar giran e bilind nab e!

Birîn kûr e derman na be! 

Ev rewş û hiş çare na be!

Kurd û dewletên derdora Kurdistan gerek “bi destûra Quranê, bi nûra Îslamê, bi wijdan û însafê çavê xwe vekin, hişê xwe dawşînin serê xwe! 

Bes tefrîqa! Bes gerîn li kolanên Emrîqa! Bes e redd û înkarîya heqîqet û gelan! Bes hola biratîyê de neyartî û kuştin! Bes dest bi xwîna biran şûştin… Wesselam! 

Di debarê nivîskar de

Têhev

10

Gotar

Ê Berê Xefleta Me, Zulm a Zaliman û Heyfgirtina Bêtaran
Ê Li Pey

Şîroveyên ku tên nivîsandin ne nerîn û fikrên me ne û bi tu awayî me temsîl nakin. Berpirsiyarê şîroveyan kesên ku şîroveyê dike ye.