Xuşexuşa Efxanistanê

Xuşexuşa Efxanistanê

Cahit Zarifoğlu Ji Tirkî: M. Zahir Ertekin

 

Bo herbê, hawarê bide hemû uzvên xwe

Bila sifreya te vebe, destê te jî hunguvê şehîdan werbigire

 

Bila qesr û banî ji nû va werin avakirin

Her şev û rojê, hezar carî

Bikeve û jê derkeve

Çemê ku ji nav daran diherike

Ji defterên ku sermilkan teftêş dikin bila tenê ya rastê bimîne

 

Bila qelem binivîse û her binivîse

Tu bibe aşiqekî kihêl

Wisa lava bike ku destê min 

Rehmetê ta’m bike û bimije

Adale, pêlên şehîdan û xwîna ku diqîre

Bila roja wesletê bigihîne axê

Bila kevîşenîyê[1] bi bîr bixe ji bo behrê

 

Niha em xemgîn in hevalo

Rêgirîyê li me nekin, lewra xem li me barîya ye…

 

Hewa pir xweş e, cihên ku behrê dagirtiye, kûr

- De ka bibêje, ma dem qet bi paş da ketîye

Hewa gelekî xweş e cihên çûka bask lê vedaye, zelal

- De ka bibêje, te vexwendina me bihîst

Şevekê tu hişyar bû ku te li nav simbilan da

De ka bibêje, te dît wî şehîdê ku pelê gulê di ser devê wî yê vekirî da bû

Rez û deşt ji zû ve şaş mabûn

Niha xeber de, gelo genim li benda zarokên pêxwas disekine, li dara xwe

 

Hewa pir xweş e, ciyên kû însan lê niştecih in

Hêdî hêdî bi dawetnameyên dewlemend ên dil dilîzin

Wê demê zorok pir nêzîk in,

Yan jî di fîxaneke ‘işqê da

 

Di himbêza dayikên xwe yên xweşik da pal vedidin

Hewa pir xweş e, îdraka ku li rex me bi serî girtibû

 

Mêrên me dilêr

Jinên me mahir û mikewnî[1]

Zarokên me weke bêndera fêm û ferasetê

Kûçik jî bi hêjmar in

 

Di destê me da perendekî[2] piştî dewra cahîlîyetê

(Me got ku nîjatperestîyê nekin wê serê wê bişikê)

 

Şikest jî

Niha em hezdikin ji Turkmen û Peştûyan

Selihandî rakişîye no bûye û bi hûrkirinê va mijûl

 

Bikele ey zeman bikele

Jinên ku zarokên wan qelîyane, ji nû va jêhatî ji nûva ducanî


Evana zibl in ne-k însan

Îşlikê wan zirxên polayî

Wisa li sazê xistin ku

Dengê wê hetta bi mîhan jî

Xewnên jehrî yên xazî li dar xistin

 

Dayikên zaroka şaş û metel in

Sê çar saliyên

Ku ruyê wan birîna herbê

Şewitînên cengê

Dîsa jî tête maçîkirin û mizdan hinarokên wan


Kîjan mubadilê kîjan e

(Nedibû ku dunya ev be)

Nehatîye zanîn ka kîjan kirde ye kîjan lêqewimî

Pêde pêde baran, kuliyên berfê

Xemzeya min ramana min dinicirîne[3]

Bi kê ra wekhev im, çawa û li ku

Di nava behra huznê da me

 

Na na şubheyek bû buhurî

Fusûn e ev karadağmadeni

Îsyan muennîd

Misyo bi kêf e mister memnûn, axa nîvtêr, gundî pelgê zer

Gel mehzûn

 

Ka me yê hevsengî pêk bianîya

Ey neteweyên rojavayî yên sor

Sal hezar û nehsed û heştê

Êdî naxwazim koletîyê bikim

 

Ev qehweya we, sitêrkên we, şoqên we

Ev e, kerem kin

Şerefa we fêrisa we

Dibe ku we ji bîr kiribe, li vir

Kerem kin ev fanosa bêrîka we
û bizeximînin
[4]

 

Ka me dê hevsengî saz bikira

Ka me dê xwe bi şaristaniyên hevçerx ra girê bida

Na na, neteweyên rojava lihevxistî û grîftarê qizilîyê ne

Sal hezar û nehsed û heştê

Ji birêz rojavayê ra nikarim bihuştê vekim

Dîrokê wergerîne

Hezar û çarsed û yek

 

Ev hişmendî kengî feşilî

Besteyên sîrenê yên ku lê didin

Bifikire bi hawar û gazîyan

Ev dê, qetî’yyen ji bilî dilovanîyê

Rondik nebarandîye

 

Na na neteweyên rojavayî

Sal ne hezar û nehsed û heştê ye

Hezar û çarsed û yek

Lê pêsed û heftê û neh sal derbas nebûye

Ne gengeşîyek heye

Ne xewneke dêwasa heye

Na

 

Ekspresek herwekî ku hevrazekî bejî diqilçinkîne[5]

Deng nehatîye tepisandin li tunêlan

Helbet ev nîn in

Tişta ku ji nivîsandinê dikêşim ne ku tenêtiyê

Em vê behsê bigirin, ne ji bo razênê

Ne ji bo tu tiştî, ne jî ji bo tu kesî

 

Aya te fam kir bira

Sobe qedîya, wî dîwarî rake û bavêje

 

De hadê me zemîn sererast kir û me binesazîya herbê ava kir

Raweste li nik min

Di destên me da bixujkên biçûk

Bi wan em rakêşin hev

Serapa em biçirînîn kefenên ku ruyên me dipoşin

Tê bibînî wê çaxê hundurên pak û zelal

Ruyê me herwekî ku çermê wê hatiye gorandin û selixandin

Ev herb cuda ye

 

Kî ku bêje serê me û serê rojavayîyan di heman beroşê da

Em û celadan di heman tebaxê da dixun

Heman hewaya kirêt

Heman serî di bodromên lingên me da

Na na kaka, ev hesap hesabekî dî ye

Em ne li heyvên dawî ne, ne jî ev, roja dawî ye

Heç ku dunya bi gurzê ku ez ê carekê lêdim

Bi hemle ye

 

Axa ku zendên wê qewî, ruyê wê westîyayî û çavên wê nermik

Zen meke ku ez ji derdê herbê borîyam

An ez poşmanî wê bûme

Nefikire ku xwîna tu dirêjî xwînxwar e

Pir mûsîbet di bin çermê min da fetîsî mane

Lewra

Ez dewletekî li ser serê xwe hildigirim

Ev xanî taymîşî min nabe, nikare bibe jî

Lewra

Têk diçe şikeftên har ên sor ên vê dunyayê

 

Hevalo

Niha dem tenê dema herbê ye

 


[1]kevîşenî: Kumsal

[2]perend: Pala

[3]dinicirîne: Oyuyor

[4]bizeximînin: Semirin

[5]diqilçinkîne: Kıymıklıyor

 



[1] Mikewnî: Hamarat


Ê Berê Evîndarên Pêxember ji ber minasebeta "Leyletul Qedrê" peyam weşand
Ê Li Pey Avrupa Yetim Eli ji feqîran re alîkarî kir

Şîroveyên ku tên nivîsandin ne nerîn û fikrên me ne û bi tu awayî me temsîl nakin. Berpirsiyarê şîroveyan kesên ku şîroveyê dike ye.